1000, Jeroen & Agnes, Eindhoven. Over de uitnodinging van de klimvereniging om deel te nemen aan een selecte meeting voor gedreven alpiene klimmers van de NKBV, hoefde ik  niet lang na te denken. Vanwege de belachelijk lage vliegtarieven met de Easybus, heb ik dus al lang geleden dit weekend gereserveerd om even op en neer te hoppen. En nu, om het weekend maar alvast eens op tijd in te luiden, zit ik aan de koffie met cake; cake belegd met een dikke dot slagroom, en bedekt met smarties, anijskraaltjes en suikerpaddestoeltjes. Om me heen doen de buurtkinderen en klasgenootjes van Geertje hetzelfde. Vieze handen en wangen laten er daarbij geen twijfel over bestaan dat het een gezellig feestje is.

1400, in de trein, Nederland. Mijn korte retourtjes naar Nederland geven me altijd een enorm vakantiegevoel. Het is dan waarempel echt leuk om in dit 'saaie' land rond te reizen. Tenzij je het met de NS doet natuurlijk. Gisteren lukte het ze om me 2,5 uur stil te laten staan, verloren in een anoniem stuk polderlandschap. Vandaag zit ik dan ook heel onrustig in de trein: met nog een kwartier reizen te gaan verloopt de rit namelijk voor al nog volgens het spoorboekje. Dat klopt niet.. Als de intercom vervolgens begint te kraken en  'Delft' aankondigt, in plaats van 'excuses voor dit ongemak' pak ik geheel verbluft mijn tassen op, en begeef me naar het balkon van het treinstel.

1800, café de wijnhaven, Delft. Met twee oud huisgenoten, Viola en Bastiaan, wacht ik geduldig op het verschijnen van twee anderen, Tijn en Sylvia. Die hebben net laten weten in de file te staan. Mooi! Doen wij ondertussen een verlengde poging het weekend in te luiden met een witbiertje op het terras. Dan gaan we daarna eens met z'n allen twee ander oud huisgenootjes opzoeken, voor een tractatie op beschuit met muisjes. En wat we de trotste vader en moeder van Eva geven gaan? "Duh", een appelboom natuurlijk..

0000, VS95-1, Delft. Als we na lange tijd zijn uitgegeten, en de ruimte is vergeven van de oude koeien die we uit de sloot hebben getrokken, zijn Annet en Leontien de dappersten. Ze zwaaien ons gedag en gaan ieder hun bed opzoeken. Niet veel later hebben wij als achterblijvers dan de oude koeien verruild tegen schapen, hout en erts. Vetes, en pacts van vroeger borrelen weer op, en terwijl iedereen de gehaaide manouvres van Sylvia, Tijn en Jeroen aandachtig volgt, is het Viooltje die opeens mededeelt dat ze heeft gewonnen. Oh help, Kolonisten!

Ik geloof dat ik morgen te vroeg op moet..

klimweer: prachtig nazomerweer in het massief

Welkom op vrijdag 23 september