0900, pa & ma, Eindhoven. Ik heb niet veel om handen vandaag. 1000 km verderop, in Chamonix, is het een collega die voor mij de avonddiensten waar neemt. Dat is erg soepel. Het stelt mij in staat om hier in Eindhoven vliegende keep te spelen, het manusje van alles uit te hangen voor Jeroen en Agnes, die morgen hun jongste koter gaan begraven. Ik heb bijvoorbeeld gisteren hun auto maar eens binnenste buiten gekeerd, en drie keer door de wasstraat heen gehaald. Vandaag die van pa & ma ook maar eens dan.

1300, pa & ma, Eindhoven. Terug van een paar boodschappen, twijfel ik of ik nog trainen ga vandaag. Niet dat ik daarvoor spullen heb meegenomen naar Nederland, want ik dacht hier immers maar 3 dagen te blijven. Ik besluit dat hoe dan ook m’n hoofd niet echt naar inspanning staat, en zoek naar iets anders om te doen. Het antwoord daarop komt al snel om de hoek kijken: op de stoep staan twee concertpianisten. Ome Niek en tante YooSeon willen namelijk nog even de stukken oefenen die ze op de afscheidsdienst van Freek gaan spelen. Een kopje koffie slaan ze af; ze gaan gelijk aan het werk. Gaat ome Eric ondertussen eens in een kookboek neuzen. Ik had immers beloofd om te koken vanavond..
 
2000, Thomas & Marieke’s place, Eindhoven. De dag kabbelt door, en ik zit met Tommy en Spekkie lekker apathisch naar de beeldbuis te staren. Op het scherm is te zien hoe Bruce Willis wederom probeert om een wit t-shirt gedurende de film van scheuren, smeer- en bloedvlekken te voorzien. En verdomd, het lukt hem! De film, Hostage, sluit uiteraard af met een eind-goed-al-good-feel-good-einde, en hoofdschuddend knippen we de dvd uit, en zappen nog even door over de kabel. Knap 30 zenders, en toch niets interessants op tv. Wow…

klimweer: Niet veel soeps, zo belde Mike door.

Welkom op dinsdag 23 augustus