0900, pa & ma, Eindhoven.  Het zou een mooie dag worden vandaag. Ten minste, dat vertelde de krant ons gisteren. Maar als ik naar buiten kijk, het ven over, naar de bosrand in de verte, kan ik alleen maar zeggen dat het grauw is. Buiten, en eigenlijk ook binnen.

Eén, twee, drie keer per jaar, vervloek ik dat ik mijzelf in een situatie heb gebracht waarin ik het loodje kan leggen. Ik heb dan bijvoorbeeld de condities in de bergen verkeerd ingeschat, of een weersvoorspelling anders geïnterpreteerd. Kerngezond, goed getraind en onderwezen, loop ik zo onnodig hoge risico´s, waarvan ik weet dat het in Chamonix vele levens per jaar kost. Levens van jongens die zo mogelijk nog meer vertrouwd zijn met de bergen om hen heen dan ik. Gelukkig zijn dat soort situaties uitzonderingen, en wendt ik - zonder uitzondering - voor elke tocht mijn ervaring aan om dergelijke narrow escapes te voorkomen.

Kun je nagaan in welk een weelde en luxe ik leef. Ik heb de luxe om te kiezen welke risico´s ik in het leven ga lopen. Ik zoek ze op door te klimmen naar plaatsen toe, die helemaal niet bedoeld zijn om te overleven. Ik heb de luxe om dat vandaag te doen, of uit te stellen naar morgen. Een luxe om een leven alle ingredienten te geven het spannend en attractief te maken, maar niet te gevaarlijk.

Het spijt me heel erg dat er mensen om me heen zijn die deze luxe niet met me kunnen delen. Het spijt me heel erg dat mijn neefje Freek niet eens zijn bed hoeft uit te komen om risico´s op te zoeken. Een hoestbui van zijn broertje Joep deed hem al op de intensive care belanden. Een kleine operatie wordt gevolgd door wel 4 weken herstel in het ziekenhuis. De twee-en-een-halve hartkamer die hij wel heeft deed zijn uiterste best doet om het mannetje te laten opgroeien, en om hem weerstand op te laten bouwen.

Hoe is het mogelijk dat dat mannetje dan toch al die tijd de energie vond om te blijven glimlachen?

Freek, zoon van Jeroen en Agnes, werd 10 maanden oud

Welkom op zaterdag 20 augustus