0730, parkeerplaats, St-Martin. Ons plan om na de geslaagde beklimming van vrijdag, op zaterdag de auto in te stappen op weg naar de Dolomieten in Italie, is in het water gevallen. Dat wil zeggen, de voorspelde slechtweerperiode die de Alpen over gaat trekken maakt het niet echt de moeite waard om 600 kilometer te gaan rijden. We balen er van, want we hadden er ons toch wel erg op verheugd. Vandaag dus, nét voor het slechte weer uit, dan nog een dagtocht hier in de buurt van Chamonix. We snoeren de bergschoenen onder, en beginnen aan onze aanloop van 2,5 uur.

1200, Croix de Fer, Sallanches. Hangend in het tweede relais van de schaars behaakte route Ni Dieu ni Maitre, 250m 6c E3, kijk ik uit over een prachtig groene alpenweide, omringd door torens en wanden zoals deze. Ondertussen werkt Mustard, een Britse klimmer met wie ik wel eens drytoolen ga, zich in een listige 6b omhoog. De textuur van de kalkrots is prachtig ruw, waardoor de route erg gericht is op nauwkeurig klimmen zonder veel ´greepjes´ te hebben. Het levert mooi klimwerk op. De opbouw van de rots is echter waardeloos: wat zitten er in deze wand een boel grote blokken los!

1700, réfuge de Veran, Sallanches. Zo, dat hebben we ook weer overleefd. De afdaling dan, niet de route. De toren waar we op hebben geklommen staat namelijk op een soort bastion van steile grashellingen, met loodrechte kliffen er onder. Niet echt het soort terrein waar uitglijden onbestraft blijft. Langzaam afdalend dus, goed vasthoudend aan graspollen en concentrerend op de voeten, hebben we nu de moeilijkste hoogtemeters overbrugd. Gelukkig maar. Het is toch zonde om in dit terrein het loodje te moeten leggen.

1900, thuis, Chamonix. Het zonnetje speelt met het dikker wordende wolkendek. Mustard en ik trekken een biertje open, snacken wat van een salade. Wel prima eigenlijk, als het morgen regenen gaat. Dan kan ik het boulderhok weer eens in, hard trainen, lekker rekken.

Welkom op zondag 12 juni