1000, Paréte Sigulier, Vallée d´Orco. In een aangenaam zonnetje halen Jonathan en ik onze rugzakken leeg. We staan hier onder een granieten wand van een dikke 150 meter hoog, bezaaid met klimbare routes. Met al het materiaal dat in onze rugzakken zat moet het beklimmen van die routes wel lukken gaan. Sterker nog, voor de eerste route die we op het oog hebben, een UIAA V/VI, hebben we slechts 1 friend nodig! De grootste, de enige die past...

1100, Paréte Sigulier, Vallée d´Orco. Het is duidelijk dat ik met de kleinzoon van Armand Charlet op stap ben. Terwijl ik nog de schaafwonden op m´n armen aan het bewonderen ben die het lompe klimwerk van 50 meter door een crack heeft opgeleverd, is Jonathan al geroutineerd bezig met een mogelijk nog wazigere lengte. Ook hier weer slechts 1 friend te plaatsen, omdat in feite de rest van de lengte je jezelf dermate klem klimt dat je je eigen zekering bent...

1400, Paréte Sigulier, Vallée d´Orco. We zitten alweer in een andere route. Dat wil zeggen, volgens de klimtopo zit hier geen route, maar wij vinden van wel. Via een stuk plaat en een opvolgende boogversnijding, kunnen we namelijk een van boorhaken voorziene plaat schuin over klimmen. Het resultaat: toegang tot een fantatsische VIIe graads boogversnijding. En aan mij de eer om deze te tackelen.

1600, ?, Vallée d´Orco. Vanaf de overkant van het dal, daar waar we vanochtend klommen, zagen we een hele strakke VIIIe graads route. En wat voor één! Een dülfer, gevolgd door een horizontale traverse onder een dak door. Dus handjes in de horizontale spleet, voetjes tegen de vertikale wand, en uitdrukken maar! En dan 6 meter doorschuifelen naar links.. Aangekomen bij de boorhaken van het relais, heb ik dan ook totaal geexplodeerde onderarmen van het melkzuur. Maar wel weer een paar goede herinneringen erbij!

klimweer: te wisselvallig voor beklimmingen in het hooggebergte

Welkom op dinsdag 10 mei