0830, thuis, Chamonix. Aan de andere kant neemt Brice de telefoon op. "Zouden de rotsen beneden al droog zijn?" vraag ik hem. Beneden in het dal, in Sallanches, krijg ik namelijk niemand te pakken die me kan vertellen wat er na al die slecht weer dagen nu te klimmen valt. Tenslotte krijg ik Vincent wel aan de lijn, en zijn hoop doet Brice en mij besluiten om naar hem toe te komen. Gaan we eens kijken bij Pierre a Laya, een sportklimgebied in de zon en in de wind.

1300, Pierre a Laya, Araches. Goed gegokt! De rots is bij aankomst al zo goed als droog, en we zijn nu al goed aan het doorwarmen in een paar 6c´s. De klimstijl is erg specifiek, erg technisch. Het verlangt uiterste preciesie van plaatsingen en lichaamshouding, en een forse portie knijpkracht om de voeten niet weg te laten glippen van de nauwelijks waarneembare treden. In dit gebied ga ik dus geen dikke zevens in stappen vandaag, dat wordt me al snel duidelijk...

1900, Pierre a Laya, Araches. Grrrr, ik heb er de pee in. Ik ben, eigenwijs als altijd, toch een 7c ingestapt. Het beestje is een aaneenschakeling van verre passen naar opvolgende 2-vingerpockets, terwijl de voeten hun best doen om overal weg te glijden. De zon brandt nog onverminderd door, en het lichaamszweet doet daarmee het laatste contact van mijn  vingertopjesmet de rots te niet. Kansloos! Wat een gedoe. Onder de topketting moet ik zelfs op de laatste boorhaak ombouwen en mokkend weer naar beneden.

2130, thuis, Chamonix. Weer thuis, moe, redelijk voldaan. Het klimgebied van vandaag gaf zijn routes niet kado, maar maakte het wel een erg goede leerschool. Ik neem nog even de routes door die ik gedaan heb, maar zet me dan snel aan tot het pakken van m´n tas. Ja, de klimagenda is lekker gevuld, want morgen vroeg zit ik alweer in de auto op weg naar Orco; vier dagen graniet op de nut.

Verdorie, bedenk ik me opeens: ik heb vandaag eigenlijk vergeten te eten...

klimweer: grand beau. Er is aardig wat sneeuw bijgevallen tot op 2500m hoogte.

Welkom op zondag 8 mei