0800, Mustard´s, Kandersteg. Ik draai me om. Au.. Andere kant dan maar. Au.. Och verhip ja, ik lig lichtelijk in de kreukels. Het is enorm balen dat ik dit weekend, en zeker ook de rest van de week, daardoor niet klimmen kan. Om van een slechte timing voor een wedstrijdseizoen nog maar niet te spreken. Wat er gisteren gebeurde? Ik blik even terug op een merkwaardige dag.

Gisteren begonnen Markus en ik de dag met het beklimmen van Cabron, een meesterlijk mooie ijsroute in het Kiental. Omdat we de lengte opnieuw wilden klimmen, nu meer op ´natural pro´ heb ik tijdens het zakken wat gevaarlijk hangende ijspegels weg gemept. Tot dat bij één van hen niet alleen de punt, maar ook de 500kg die erboven hing naar beneden kwam zetten. In zijn rechte baan naar beneden zat mijn onderarm precies in de weg, en die kreeg er daardoor flink van langs.

Nadat ik Markus nog éénhandig heb proberen te zekeren met een gri-gri in de naast gelegen route, Elvis, vond ik dat de pijn echt onfatsoenlijk bleef. We hebben dus het materiaal uit de routes gehaald, en zijn daarop naar Fruttigen gereden om de arm door een arts te laten checken. Een röntgenfoto later bleek er niets gebroken, ook niets gescheurd. Een hele opluchting dus dat het slechts de spieren zijn die volledig beurs zijn geslagen. Dat betekent anderhalve week niet klimmen, in plaats van acht..

´s Avonds, op de trouwerij van Matt en Katie (zie het report van 22 okt 2005), werd het verhaal nog mooier. Met twee bier en een wijn in de ene hand, en uiteraard met niets, ook geen reling, in de andere, had ik nog vier treden van een glibberige trap te gaan. Met de voetjes in de lucht heeft m´n onderrug ze alle vier geteld. In de keuken had ik echt even een paar minuutjes nodig om weer op adem te komen. Ik vroeg me af: moet ik nou janken of dubbel liggen van het lachen?!

Ik typ alweer met links, dus het gaat vooruit.

klimweer: grand beau

Welkom op zaterdag 7 januari