0900, thuis, Chamonix. Wat doe je op een dag dat je niets doen kan? Niets natuurlijk. Maar goed, niets is wel héél erg weinig. Tijdens de ochtend doe ik dus een dappere poging om m´n bed uit te komen en wat achter de compu te werken. Maar ik merk dat ik simpelweg moeite heb om de juiste toetsen aan te slaan, en besluit om daarop om weer in bed te kruipen.

1300, centrum Chamonix. Nadat pa en ma in mijn kamer koffie en de bijbehorende stroopwafel hebben gehad, gaan we gedrieen naar het centrum. Met de auto uiteraard, want wandelen, of in mijn geval zwalken, doen we zometeen wel. We gaan vanmiddag eens de tijd nemen om een open lucht tentoonstelling te bekijken, die tekst en uitleg geeft over de historie van de bergtreintjes en kabelbanen van Chamonix.

1800, thuis, Chamonix. Na een uitstapje van een uur of twee, moet ik echt weer even plat. Ongeloofelijk toch, bedenk ik me, dat ik binnen een paar dagen wel weer van deze brakke vorm af ben. Kun je nagaan wat een beperkt leven je rest als je een chronisch patient bent die dit het hele jaar door mag meemaken. Dat geeft toch weer een andere dimensie aan het begrip ´the happy few´.

klimweer: wisselvallig, maar klimbaar

Welkom op dinsdag 4 oktober