0700, 'woonvorm' de Munsel, Boxtel. Een voordeel om na een periode van langdurige coma weer alles opnieuw te moeten leren heeft als nadeel dat dit leer-proces tijd kost. Veel tijd. Te veel naar mijn idee. Maar goed, 'Kop houden en doorlopen' doe ik dan maar. Bijvoorbeeld nu, twee-en-een-half jaar na mijn ongeluk, kan ik pas zeggen een fatsoenlijk levensritme te hebben.

1000, 'woonvorm' de Munsel, Boxtel. Ik ben nog lang niet uitgerevalideerd; ik werk nu dus pas aan 'zelfstandigheid'. Van de ene kant val ik dus te complimenteren dat er nog veel aan mij te schaven viel, van de andere kant baal ik ervan dat 'het leven met de beige Volvo en de Golden retriever' dus nog ver weg ligt. Ik had gehoopt dat het revalidatiecentrum me dat wel zou kunnen brengen. Damn, ik heb gefaald.

1300, 'woonvorm' de Munsel, Boxtel. Nu revalideer ik dus nog door vanuit een onderkomen waar de telefoon door 'begeleiding' wordt opgenomen met 'woonvorm'. Het is een manier van begeleid wonen waar ik diep van binnen 'te trots' voor ben. Van de andere kant kan ik van hier uit perfekt werken aan de twee echte 'errors' in m'n kop: die van het slikken en het praten.

1600, 'woonvorm' de Munsel, Boxtel. Voor het praten heb ik een in open ruimtes slecht verstaanbaar praat-apparaat. Zelf zeg ik dan ook nog de laatste drie woorden er achteraan. Over een half jaar de laatste vier woorden. En in de loop der tijd neemt ook de verstaanbaarheid ervan toe. Tsja, het slap lullend het revalidatiecentrum uit lopen is me dus niet gelukt. Damn, ik heb gefaald.

1900, 'woonvorm' de Munsel, Boxtel. Zo 1 keer per week kook ik een potje mee. Best lollig. En vervolgens is het opeten daarvan een uitstekende training. In het revalidatiecentrum mijn eten nog tot moes gepureerd en vervolgens door elkaar geroerd tot een onsmakelijke derrie. Nu geef ik mijzelf een maximaal een uur de tijd om de gesneden maaltijd te verorberen. Maar goed, ik ben nog steeds afhankelijk van het dagelijkse pak sondevoeding.

2200, 'woonvorm' de Munsel, Boxtel. Ik douche tegenwoordig weer 'als vanouds' s' avonds. Deed ik dat in Chamonix om me te ontdoen van al het trainingszweet, nu kan ik gewoon de dag van me afspoelen. Zo'n drie kwartier later roep ik de nachtdiennst op, zodat zij me de arm-spalken aan kunnen trekken waarvan de actieve veren 's tijdens mijn slaap mijn bicep-pezen proberen op te rekken. Damn, hoe lang zo nog?

Reacties

Welkom op zaterdag 3 januari