0800, ouderlijk huis, Eindhoven. Als ik aan het ontbijt wederom een heerlijke kom vla aan het opeten ben, eh, weg aan het slikken ben, komt ma aan met nog 10 toetjes. "Tsja, ik dacht: verandering van spijs doet eten toch?" O jee, nou heb ik nu al zin in de lunch... "Ja, bekijk het even.""Jij denkt zeker dat het leven één groot feest is." Ehm ja, zo zie ik het nu wel inderdaad. Dat is wel even anders geweest.

1100, ouderlijk huis, Eindhoven. Ik ga terug naar die ene dag in januari in 1988. Ik zat op mijn bed, mijn vader was aan het kijken naar de vorderingen met het bouwpakket dat ik op mijn buro in mekaar aan het knutselen was. Een nieuwslezer van het ANP vertelde het heel droog. Dat tijdens de rally Parijs-Dakar één van de klassementsleiders, een DAF Turbotwin, over de kop was geslagen. Heel lomp over de kop geslagen. Zelfs zo lomp dat de navigator met stoel en al door het dak van de cabine naar buiten is 'gekatapulteerd'.

1400, DAF-museum , Eindhoven. Kijken naar de turbotwin 'Parijs-Dakar X1' die er stond te blinken klapte het weer bij me binnen. Mijn vriend Kees was dood. Morsdood. Zo zacht als de witte sneeuw was waar ik in ben gevallen, zo hard was de rotsachtige zandbodem van de Sahara. Ik keek na dat radio-bericht in de spiegel en nam me voor om nooit meer te lachen. 12 jaar jong was ik toen. Belletjes naar mijn ouders door verontruste leraren deden me niets. Slepend met de kertbomen naar het verzamelpunt voor de jaarlijkse kerstboom-verbranding riep mijn buurjongen: "Ha, Eric!" Ik antwoorde met een schuchter "Hmpf".

1700, ouderlijk huis, Eindhoven. Gelukkig is dat nu helemaal verleden tijd. Maar soms mis ik hem nog wel. "We noemden hem altijd je pleegvader" gapte ma. Toen hij een keer bij ons thuis op de koffie kwam, liet ik hem -als echte DAF-truck-fan- mijn kamer zien. En daarop de gigatronische hoeveelheid aan spullen die een echte fan nou eenmaal op z'n kamer heeft. Hij gaf me daarop iets unieks: een polo die de bemannng van de Turbotwin dat jaar had gedragen.

2000, ouderlijk huis , Eindhoven. Met pa ben ik boven aan het werken aan de kast waarmee ik vorige week al ben begonnen. Mogelijk is nu het aantal verbindinkjes en deuvels nóg groter. En dankzij de manueel therapeut Maurits die vrijdag mijn 'wervelkollom heeft gekraakt' lukt het, al zittend op mijn kniën voor het eerst in mijn nieuwe leven om mijn hoofd negentig graden naar rechts te draaien! "Zo" zei hij gisteren, dat zit flink vast! (kraak) "En nu? Ik heb denk ik nog 3 behandelingen nodig". "Graag", zei ik...

2300, ouderlijk huis, Eindhoven. Bij full-speed normaliseren hoor ook het blootvoets leren lopen op de vochtige tegels van een badkamervloer. Lachen man, dit genormaliseer!

Reacties

Welkom op zaterdag 27 december