Het gebeurt mij zelden: dat ik een beetje depri ben. En mocht dat me overkomen, dan liep ik naar buiten toe waar ik kon kijken naar de Aiguille du Midi. Kijk maar eens in de gallery welk voorrecht ik had om deze jongen als bovenbuur te hebben.

Maar nu in het vlakke land, Nederland.

Ergotherapeute KarEn vond dat het zo niet langer kon en dropte me begin deze week af bij KarIn, de huispsychologe. Toch was het uiteindelijk kiekenbakker Menno die me vandaag zei: "Joh, zo ken ik je helemaal niet."

"Hmm" zei ik, "daar heb je wel een puntje."

Doet me dan weer denken aan wat hij op zijn site zette: Obstakels in 't leven? Klim er overheen! Ach ja... wat is mijn bijnaam ook alweer? Klimmeric

Hierbij doe ik dus de toezegging dat ik jullie zal blijven vervelen met mijn nieuws uit revalidatieland.

Toedels!

Reacties

Welkom op woensdag 3 oktober