0300, Cabane de Valsorey (3060m), Bourg-St-Pierre. Waardeloos. Eerder dan gepland beginnen er al mensen in het lager op te staan in binnen de kortste keren staat iedereen dan op: een plat voorbeeld van massahysterie. Na een spartaans ontbijtje zijn het dan toch wij, Brice, Manu en ik, die als eerste de nacht in duiken. Naar boven gaat het, zoekend naar een pad dat door de puinflanken van de Grand Combin omhoog moet leiden naar een col. Het weer is zacht, een nagenoeg volle maan verlicht de flanken waardoor we de weg zoeken. Toch valt het niet mee om in het duister een begin van onze route te vinden, en ik krijg het idee dat onszelf wellicht klem kunnen gaan klimmen als we te veel rechts blijven.

0745, Grand Combin (4314m), Bourg-St-Pierre. We hebben toch een manier gevonden om de brakke ZW-wand naar links uit te traverseren om de W-graat te bereiken. Vanaf daar gaat het in een fluitje door naar de voortop, en vervolgens naar de hoofdtop van de Grand Combin. Niet dat er hier op de top veel te genieten valt: het waait venijnig en het uitzicht is belabberd. Steeds meer merk ik dat 'de weg er naar toe' een grotere indruk maakt dan een top van de berg zelf. En nu dan ook nog: de weg naar beneden. We storten onszelf in het onbekende, en besluiten de NO-flank af te dalen om met een grote krul weer uit te komen bij dezelfde col als vanochtend.

1200, Cabane de Valsorey (3060m), Bourg-St-Pierre. De NO-flank was voorheen de normaalroute op deze berg, die door een indrukwekkende barrière van seracs, ijstorens, een begrijpelijk arelaxed karakter heeft gekregen. Wij dalen af, zijn snel, en beperken daarmee de gevaren om te worden verpletterd door de enorme ijskolossen. Maar toch.. Het doet me goed om weer op de col te zijn aangekomen, vanaf waar de gevaren zich nu nog slechts beperken op het terrein zelf: behoedzaam dalen we door de brakke en onsamenhangende puinhelling af naar beneden, naar de hut.

Er rest voor de middag slechts 1 klus, helaas een rotklus. Afdalen naar het dal, 1600m, twee uur ellende. We verlaten de hut en ik laat de anderen voor me uitrennen. Zelf stap ik in een opa-tempo rustig aan naar beneden. Gelukkig maar, denk ik bij mijzelf, is de beklimming de afdaling waard.

klimweer: wisselvallig, en erg moeilijk om tochten mee te plannen.

welkom op zondag 29 augustus