0530, airport, Geneve. Met het droppen van Niels op het vliegveld is voor mij de winter echt voorbij. Geen harde ijsroutes meer, geen winterse noordwanden. De afgelopen week hebben we het allebei gemerkt: maart roert zijn staart, en het is verstandiger om de ijsbijlen weg te leggen en de sportklimschoentjes weer uit de kast te trekken. Terugrijdend op de snelweg naar m’n woonplaats Chamonix, overdenk ik dus eens wat m’n plan van aanpak voor de komende periode wordt.

1030, thuis, Chamonix. Na een kort hazenslaapje zit ik alweer achter de compu. Met pijntjes en lichte blessures all-over m’n lichaam is de aanpak voor de komende twee weken eigenlijk wel duidelijk. Ik moet eens goed fysiek herstellen van de afgelopen rond-ren-periode, en het leven organisatorisch en financieel weer eens op orde krijgen. Zeker de komende week dus veel regel-, bel-, en computerwerk, gecombineerd met goed te doseren trainingen in het boulderhok en op de piste. Wel leuk eigenlijk, zo’n start van het voorjaar!

1700, gymnase de l’EMHM, Chamonix. Na een middag gefrustreerd stoeien met een hopeloos verouderde compu stap ik nu opgelucht de klimhal binnen. Het is fijn om de tijd hiervoor te nemen. Ik doe een goede warming-up, een eerste serie aan lichte trainingen, en rekoefeningen. Af en toe kijk ik door de wijd open staande van de nooduitgang naar buiten. Met het zicht op de in wolken gehulde bergen hoog boven me galmen Niels zijn woorden nog door m’n hoofd. “Is het nou een beetje waard om hier te wonen?” vroeg hij. “Zeker wel!”, is mijn antwoord. “Zeker wel met de hoofdletter Z.”

welkom op maandag 28 maart