0900, B&B Almsdale terrace, Inverness. Laatste dag van een merkwaardig 'verplichte vakantie' in Schotland. Ik ben blij dat de afgelopen dagen echt een soort van vakantie zijn geweest. Domweg volledig onttrokken zijn aan het voorbij razende leven, domweg je tijd doorbrengen met het opdoen van impressies in een andere dan de dagelijkse omgeving: natuur, stadjes, gesprekken over koetjes en kalfjes met onbekenden die je een lift aanbieden. En zo ook nu dan, aan de ontbijttafel van de gastheer die mijn Bed & Breakfast verzorgt. Program voor vandaag: niets, behalve een vliegtuig pakken naar London voor een aansluiting naar Genève.

1300, airport, Inverness. Na een kop cappuchino en drie hoofdstukken in een boek, ben ik dmv een moeizame lift beland op het vliegveld van Inverness. Het sms-verkeer met m'n Franse klimvriendjes is inmiddels alweer toegenomen, en het lijkt er op dat ik komend weekend aan de rots van Ceüse ga hangen. Ik hoop er het beste van, want een week kachelen door de Schotse hooglanden heeft de tonus in m'n lichaam behoorlijk verlaagd: Ik ben een sterke, op diesel aangedreven vrachtwagen geworden, ipv een op super rijdend Golf GTI-tje.

2100, centrum, London. What the hell doe je als bergbeklimmer in London? Goede vraag. Een goed antwoord: Dat wat je in de bergen niet kan: verzuipen in mensenmassa's, stromend door straten met neonverlichting, dampende fastfood karretjes en gedempte tonen van muziek. Geniaal. Een stad die nooit slaapt is helemaal mijn ding. En London is er erg goed in. Op een of andere manier heb ik door deze avond het gevoel de week van m'n leven te hebben: enerzijds heb ik enkele dagen kunnen proeven en genieten van een natuur zonder enig teken van leven, zoals dat in de druk bezochte bergen rondom Chamonix niet mogelijk is. En nu trekt een onmetelijke mensenmassa aan me voorbij zonder enig teken van verbintenis met de natuur. Ik sla gade en vraag me af: Zouden ze weten wat dat is, natuur?

klimweer: wisselvallig weer met milde temperaturen.

welkom op woensdag 27 oktober