0900, thuis, Chamonix. Vandaag enkele dagen niets te doen. Reden: falende klimmaat. Hier kan ik niet tegen. Ik maak afspraken om ze na te komen. Anderen hebben daar duidelijk minder behoefte aan. Bahbahbah. Op zich heb ik wel wat te doen; de waslijst op m'n buro telt gemiddeld 20 items, die er sneller bij lijken te komen dan dat ik ze afgewerkt krijg. Toch ben ik in een matige stemming, en krijg ik mezelf niet aan het werk.

1400, centrum, Chamonix. Het dorp maar even in dan. Een frisse neus op de fiets doet goed, zonnetje aan de blauwe hemel. Verdorie, geniaal klimweer. Na de nodige inkopen en regeldingetjes ben ik met een beter humeur weer thuis beland, en begin de bezem te halen door m'n materiaal. De meeste winterspullen gaan achterin de kast, de zomerspullen komen vooraan. Alles uitsorteren en tellen; kijken wat ik mis voor het aanstormende rotsklimseizoen. Dan heb ik er genoeg van om binnen te zitten. Ik pak een boek dat ik vanmiddag bij de ENSA geleend heb, en sjok de tuin in om in het zonnetje een paar pagina's te tackelen; Gaston Rébuffat, La montagne est mon domaine.

Uiteraard veel rond gebeld vandaag voor wat hap-snap afspraken. Guillaume zou terugbellen. Jaja. De treuzelkont heeft duidelijk weinig zin. Hij is aspirant gids geworden, en daarmee plotsklaps meer geïnteresseerd in Vallée Blanche met klanten dan een berg met een klimmaatje. Ik begin me af te vragen of er hier in Cham überhaupt wel klimmers rondlopen die andere motieven hebben dan het 'scoren' van routes of het werken aan hun gids-tochtenlijst. Ik ken er gelukkig wel een paar, maar die werken meer dan dat ze klimmen. Dat is toch ook weer zonde.

Domweg je voldoening halen uit een mooie beklimming die je deelt met je klimmaatje, kan dat anno 2004 niet meer?

klimweer: föhn neigend. Dagtochtjes (toerskiën of alpien rots) met een vroege start prima optie.

welkom op maandag 26 april