0900, thuis, Chamonix. Grbl. Al vier dagen lang heb ik een rare, droge keel waar ik weinig raad mee weet. Met een col om m'n nek stap ik in bed om nog een paar uur rust te pakken. Doen helpen zal het zeker, maar ik heb er weinig trek in; er ligt nog een flinke stapel met klusjes op m'n buro te wachten. Ik blijf het moeilijk vinden om gas terug te nemen als het lichaam daarom vraagt. Vooruit dan maar, de wekker staat op 1200 uur.

1330, GrandsMontets, Argentière. Na het invullen van m'n Nederlandse belastingen heeft Manu me bij mij thuis opgepikt en staan we nu op de parkeerplaats van de Grands. Ondanks het bewolkte weer willen we de middag nuttig besteden met het werken aan onze skitechniek in belabberd terrein. Beter kunnen we het niet treffen: de boekels die de afgelopen weken zijn gevormd zijn half ondergesneeuwd, en gevaarlijk onzichtbaar. Daarbij zien we door de dichte mist ook nauwelijks relief, dus moeten de ski's maar vertellen hoe de ondergrond er uit ziet. Mits je alle verwachtingen van je eigen kunnen opzij zet is het zo een prima training... Drie uur later is de concentratie er af en dalen we af over de rode piste die terug leidt naar het dal. Oef, het beestje is erg ijzig, ik ben blij dat m'n kantentechniek de laatste tijd met sprongen vooruit is gegaan.

2000, gymnase de l'ENSA, Chamonix. "Tu as la pêche?" vraagt Fabrice. "Buhh" antwoord ik, niet echt. Op een of andere manier zit dat van die keel ook in de spieren; ze lijken gortdroog en pit zit er niet in. Tijdens het klimmen op de hoofdwand zeil ik uit allerlei routes. 6c's of 7c's; allemaal ellende. Na elke klim voelt de huid kletsnat aan. Weet je wat?; volgende keer beter. Voor vandaag kap ik er mee, ik stap m'n bed weer in.

klimweer: vooruitzichten voor het weekend zijn veelbelovend, de condities bovenin het massief daarintegen erg mager.

welkom op donderdag 25 maart