0930, Aéroport, Genève. De motoren van de boeing 737 zwellen aan tot een enorm gebrul, en beginnen als furieuze paarden het vliegtuig voorwaarts te trekken. We stijgen op, weg hier uit deze omgeving van grauwigheid en motregen. Een paar honderd meter hoger lonkt de zon, boven het wolkendek. Het is nu eigenlijk al jammer dat het weerzien met de zon slechts voor korte duur zal zijn. Alle goede dingen zijn van korte duur. Ik weet heel goed dat dat op gaat voor mijn bestemming van vandaag, zeker met betrekking tot het weer. Ik maak me op voor dag 1 in Schotland.

De reden om naar Schotland te gaan was een meeting voor ijsklimmers. De kans om gemotiveerde Britse klimmers te ontmoeten greep ik met beide handen aan, en ik boekte een maand geleden gelijk de tickets. Sneu dat de Britse klimmers zo gemotiveerd niet bleken, want ik kreeg enkele weken later een mailtje dat wegens gebrek aan belangstelling de meeting was afgelast. Leg de vliegmaatschappij dat maar eens voor om je tickets terug te krijgen... Ik zit nu dus als nog in het vliegtuig met een soort ongeplande week vrijaf. Eens kijken of we er iets van kunnen maken.

1800, station, Milngavie. Net ten noorden van Glasgow stap ik de trein uit, en een groot paneel verwelkomt me precies met dat wat ik zoek: "welkom bij het begin van de West Highland way". Voor de komende twee/drie dagen ga ik deze 150 km lange wandelroute een beetje volgen. Ik begin de bordjes te volgen die in het dorpje zijn uitgezet, en om me heen sterft de mensenmassa uit als ik het plaatsje uit loop. Steeds meer wordt ik opgeslokt in het landschap, totdat zelfs het geluid van auto's in de verte is verstomd. Met de ondergaande zon in het westen die de herstkleuren van het landschap nog een extra dimensie geeft, rest er me maar 1 conclusie te trekken: Verdomd niet gek, dit land!

2200, pub, Drymen. De Glasgow Rangers hebben zojuist een wedstrijd van de Championsleague gewonnen met 5-0, en de sfeer in de pub is uiteraard uitbundig. Ik ben hier door puur toeval binnen komen zeilen na een 20km stiefelen en wat liften. Beter had ik het niet kunnen treffen vandaag, door dag 1 te eidigen in een feestgedruis met een pint Ale in m'n handen. Nu alleen nog even kijken of ik na afloop buiten het dorp ergens m'n bivakzak neer kan leggen.

welkom op donderdag 21 oktober