0800, noodbivak op de Grand Pilier d'Angle, Courmayeur. Brrr, net als twee dagen terug blauwbekken Nico en ik er op los. De reden is nu minder lollig. Nadat we gisteren een ontzettend goede beklimming hebben gehad, en het gehele Mont-Blanc massief voor ons zelf leken te hebben, topten we met het invallen van de schemer de route. Vervolgens zat ik met een kapotte hoofdlamp en met 500 hoogtemeters naar de Mont-Blanc in mijn maag. En noodbivak was het vervolg. En noodbivaks - een nacht zonder avondeten, drinken, warmte en slaap - betekenen daarop 1 ding: afdalen.

En dat kan hier niet. Bovenop de Grand Pilier d'Angle is er geen weg naar beneden, anders dan die weg omhoog, over de Mont-Blanc heen. Met onze enorm afgenomen reserves, en een onvoorzien oprukkende weersverslechtering op onze weg omhoog naar de Mont-Blanc, rest er ons maar 1 keuze. Die tussen een poging om ons op te laten pikken door een helicopter, of een overlevingstocht in te gaan zetten die verder gaat dan de term 'sport'.

1030, Col de Peuterey, Courmayeur. In samenspraak met de Italiaanse reddingsdienst hebben we ons noodbivak verlaten en seilen we in 5 lengtes ab tot op een aparte, van de wereld afgesloten, sneeuwhoogvlakte met de naam Col de Peuterey. Hier zitten we iets verder onder de bewolking en durft de piloot het aan om zijn helicopter naar ons toe te dirigeren. Er staat een straf windje, en de piloot lijkt een eeuwigheid te dralen en rond te circelen. 5 minuten later zitten we dan opeens veilig en warm achter het plexiglas van de cabine.

1300, ziekenhuis, Aosta. Mazzel dus, dat we niet hebben hoeven besluiten voor de tweede optie. Nu zitten we dan verplicht, maar dankbaar in de wachtruimte van de ehbo van Aosta. Terwijl onze ledematen zich opwarmen, worden we volledig gechecked op bevriezingen en lichaamsfunties. Ietwat overdreven wel, en de behandelend arts vindt dat onze nier en spierfuncties dermate zijn aangetast dat hij ons verzoekt een nacht in behandeling te blijven. Glimlachend antwoorden wij dat bergsport het lichaam inderdaad nogal uit kan hollen, maar dat we weten wat er aan te doen: drinken, en veel ook.

Balen dus, dat zo'n fantastische beklimming een vervelend staartje heeft gekregen. In de auto terug naar Chamonix, spreken Nico en ik door wat te factoren zijn die ons hebben genekt. En wat we er aan kunnen doen. En óf we er wat aan kunnen doen. Niet veel. Wellicht is dat wel het meest frustrerend van het hele verhaal.

klimweer: sneeuw! Hoewel mij een dagje te vroeg, eindelijk een paar dagen sneeuwval. Drytoolen of boulderen dus.

welkom op donderdag 16 december