0700, réfuge d'Orny, Praz-de-Fort. Eindelijk, een strak blauwe lucht. Weken heb ik er op moeten wachten. Iewat gefrustreerd, danwel gelaten af en toe. Nu blij, blij om eindelijk in de bergen te zijn en domweg vol te kunnen genieten van hetgeen er te beklimmen valt. Dat is op zich nog niet zoveel, maar de rotsen die op het zuiden liggen ondoen zich langzaam aan van hun sneeuwjasje. Daar zoeken we dus onze doelen voor de komende dagen. Vandaag de Aiguille d'Orny, een klein rotspiekje in het zicht van de hut.

1200, Aiguille d'Orny, Praz-de-Fort. Zo, dat duurde even, maar we zitten dan alsnog op het topje van deze rotspiek. Het sporen door de diepe, zachte sneeuw, maakte de aanloop naar de route tot een aardige conditietest. Eenmaal in de route was het precies andersom: de gemakkelijke touwlengtes lieten ons zelfs met de bergschoenen aan naar boven 'rennen'. Afzekeren in het met vele spleten gesierde graniet was zelfs overbodig; we verwonderden ons erover welke fanatiekeling zich de moeite had genomen om de route om de 4 meter te voorzien van 12mm boorhaken...

1700, réfuge d'Orny, Praz-de-Fort. Onze afdaling verliep prima, hoewel ik erg getriggerd was op de natte sneeuwlawines die links en rechts de hellingen af komen glijden. Zelf trapten we er ook aardig wat los. Nu, eenmaal terug op het bordes van de hut, kunnen we volop relaxen en onze natte schoenen en gamaschen laten drogen. Binnen doet de potkachel zijn best om de sneeuw om te smelten tot een pot thee. Brice is verderop buiten mijn zicht een poging aan het doen om een wrijvingsplaat te beklimmen. Ik hoor een doffe plof in de sneeuw. Hihi, nog een keer Brice! Morgen naar de Petit Clocher.

klimweer: Mooi en zacht weer, ideaal voor sportklimmen en meerdere touwlengtes. Let op: boven de 2800m ligt nog veel sneeuw.

welkom op dinsdag 11 mei