0900, Mike's place, Les Houches. Ik hoef niet lang te wachten voordat Mike naar buiten komt. Hij gooit z'n tas op de achterbak en stapt naast me in de auto; we gaan er vandoor. Het is een half uurtje rijden naar Balme, een 200 meter hoge wand boven de snelweg die naar Annecy voert. Niet dat ik er ooit mooie routes heb geklommen, maar voor vandaag staat de enige 4-sterren route van de wand op het program. Réalité non ordinaire, 200m 7b E2.

1100, réalité, Balme. 100 meter boven de boomtoppen probeer ik de sleutelpassage te tackelen van een van de moeilijkere lengtes. De wand is vertikaal, en al wat ik voor m'n vingers ter beschikking heb zijn kleine, messcherpe inversies die kalkspetters de laatste millenia hier hebben afgezet. M'n wrijvingsschoenen staan op nagenoeg niets, en blijken op een op andere wijze toch genoeg relief te vinden zodat ze niet wegglijden. Hoger reik ik, wederom naar nauwelijks te ontwaren vingerkuiltjes. Met een paar gewaagde plaatsingen win ik twee meter aan hoogte, en kan een goede greep pakken. Dan zie ik de volgende haak, schuin rechts onder me. SHIT! Verklommen?

1400, parkeerplaats, Balme. Jammer, de route is niet dat wat we ervan gehoop hadden. Mijn verklimming van hierboven is afgestraft met een valpartij, en zo heb ik dat nog een keer laten gebeuren. Niet zo zeer dat ik teleurgesteld ben over de daarmee gemiste on sight pogingen als wel dat blijkbaar de uitgezette klimlijn duidelijk af week van de logische. Mike beaamt dat. Daarbij is de route 'dood' te noemen: dermate vaak beklommen dat de textuur van de belangrijkste grepen is afgesleten, daarmee zorgend voor minder grip en meer kans om er vanaf te glijden. Dat was dan Balme, ik ga op zoek naar andere gebieden.

1800, gymnase de l'EMHM, Chamonix. Omdat het klimwerk van vandaag voornamelijk de onderarmen en vingers heeft aangesproken, is er nog ruimte voor een training van de overige spiergroepen. Ik stap daarom op de ergometer om mijzelf eens op te warmen voor een goede pyramide training van de borst, rug, schouders en bovenarmen. Dat is alweer een tijd geleden, dus ik ga deze sessie niet alles uit de kast halen; dat is vragen om blessures. Hopelijk kan ik mezelf wel ietwat spierpijn voor morgen bezorgen, ten teken dat ik toch hard genoeg heb gewerkt. We zullen zien.

klimweer: Dit weekend regent het. Sportklimmen in beschutte gebieden dus.

welkom op vrijdag 10 september