0830, autoroute Blanche, Chamonix. Op route, eindelijk. Na twee dagen met vervelende ontwikkelingen kan ik eindelijk naar het zuiden af zakken om een dikke week me te richten op sportklimmen. Maar voor als nog schiet het niet erg op; hangend achter langzame auto's en een oneindige hoeveelheid bochten komt Gap maar nauwelijks dichterbij. Het is pas tegen éénen als ik grmbl#! de auto kan parkeren onderaan de voet van de heuvel waar Manu en Guillaume al vanochtend zijn gaan klimmen. Ik zit nog steeds vol frustraties, dus besluit ik om hen niet gelijk op te zoeken, maar eerst een rondje te lopen langs alle sectoren van Ceüse.

1400, Ceüse, Gap. Bakkend in de felle zon zitten Guillaume en Manu nu al een tijd te nietsen. Om fatsoenlijk te klimmen is het werkelijk te warm. Om de tijd te doden hebben ze daarom maar gezelschap gezocht bij twee in de schaduw vertoevende Zwitserse dames. Ester en Caroline zijn duidelijk wel in voor mannelijk gezelschap. Scherpe opmerkingen vliegen me om de oren, en ik baal dat ik nog steeds te beperkt Frans spreek om er assertief op in te hakken. Pech, dat komt nog wel. Ik besluit om me nu vooral te richten op het doorkachelen van gemakkelijke routes, een lekker gevoel van klimmen op te wekken en de frustraties weg te laten ebben.

1930, Ceüse, Gap. Met het invallen van het duister halen we de laatste setjes uit de routes en pakken we ons boeltje in. Zo, ik ben tevreden. Geen gehannes en gedoe in moeilijke routes vandaag, maar ik heb samen met Mike en Fred wat lopen klooien in 6c's en 7a's. Het is zo een mooi mentaal opwarmertje voor morgen. Nu wel even geen enkel verzwikken op de afdaling, want uiteraard hebben ik en Manu ons hoofdlampje in de auto laten liggen, een half uurtje verder naar beneden. Grappig dat we vergeten zijn dat sportklimdagen in oktober half zo kort lijken als die in mei.

klimweer: geen info over Chamonix

welkom op zaterdag 9 oktober