1200, thuis, Chamonix. Met een paar dagen NL in het vooruitzicht werk ik gestaag een lijstje met punten af. Zo vergeet ik morgen geen spullen mee te nemen die ik nodig heb bij de geplande bezoekjes en afspraken in Nederland. Niets is immers meer frustrerend dan een nutteloze dag omdat je iets 1000 km verderop hebt laten liggen. Dan gaat de telefoon, het is Mike. “Yo, man! Qu´est-ce que on va faire today?” (en, gebeurt er nog wat vandaag?) Ik weet het niet zo. Het onbestendige weer, de hitte, en de nasleep van Didier´s dood maken dat ik niet erg gemotiveerd de vragen van Mike beantwoordt. Na wat babbelen leg ik de hoorn op de haak, en ben ik blij dat ik me heb over laten halen voor een paar uurtjes klimmen in de klimhal.

1430, klimhal, Les Houches. Terwijl buiten de eerste regendruppels tegen de ruiten slaan beginnen Mike en ik aan onze warming-up. Halklimmen, het is alweer een tijd geleden dat ik aan het plastic hing. Sinds het voorjaar heb ik altijd wel buiten geklommen, zelfs op dagen zoals deze. Het klimmen in een hal geeft daarintegen als voordeel dat de routes eenduidiger zijn, op vele malen minder wijzen te klimmen dan buiten. Dat maakt het minder technisch, meer fysiek, en tevens gemakkelijker om van de grond al in te schatten of een route je aanstaat op niet. Setjes hangen ook al klaar in de wand om te klippen. Kortom, klimmen in een hal verlaagt de drempel om überhaupt een route in te stappen. Ideaal als de motivatie er die dag een beetje bij in schiet.

1900, thuis, Chamonix. Ik ben net thuis van een fantastische training. Ik heb het niveau beperkt tot 6c´s en 7a´s vandaag, maar het lijkt of ik er wel vijftig van heb geklommen. Het heeft me op een prettige manier fysiek gesloopt, en staand onder de douche voel ik me daarmee geestelijk gesterkt. Zo stap ik vrolijk de badkamer uit om m’n boeltje eens klaar te zetten voor morgenochtend. Nu eerst werken, dan morgen karren gaan. Leuk, naar Nederland!

klimweer: onstabiel

welkom op woensdag 4 augustus