0915, La Poste, Les Houches. Nadat Mike en ik een kopietje hebben getrokken van een bepaalde pagina uit een rotsklimtopo, rijden we het dorp uit, richting de autosnelweg totaan Cluses. De route die we vandaag gaan doen op de Vuardes kijkt daar recht op uit. Het is eerst wel een stuk omrijden, sneeuwploeteren en abseilen geblazen voordat we aan de route kunnen beginnen.

1100, abseil Plénitude, Les Vuardes. Precies bij de laatste abseil gaat het mis. Stappend over een randje zie ik de steen onder me niet. De steen heeft schijnbaar niet veel nodig om te vallen, en begint aan zijn tocht loodrecht naar beneden. Recht onder me loopt het touw naar beneden en ligt het uiteinde ervan in een hoopje op een grote steen. Ik weet wat er gaat gebeuren, en valt niets meer aan te doen. TAK!....

1300, secteur Dérive, Les Vuardes. We hebben twee lengtes geklommen in onze route Exaltation, 250m 7a E1, en merken dat het allemaal nèt gaat. Wat is er gebeurd? De vallende steen van de laatste abseil heeft zonder moeite één van de twee klimtouwen helemaal door midden gekliefd; precies op 30 meter van zowel het ene, als het andere einde. Noodgedwongen klimmen we nu dus met een krappe 30 meter aan tweelingtouw. We hopen iedere keer maar weer tijdig een standplaats te bereiken.

1500, secteur Dérive, Les Vuardes. Mike heeft er goed de pé in, en kan niet meer van het klimmen genieten. Ondanks dat we rationeel gezien voldoende en onbeschadigd touw hebben om onze route netjes door te klimmen merk ik dat hij zich onder druk gezet voelt. Wat dat betreft ben ik dan toch blij een alpiene klimmer te zijn, die immer maken moet van de situatie wat er van te maken valt. Toch valt Mike niet op te beuren. Hij wil snel de wand uit, en start al klimmend aan de geplaatste boorhaken de volgende lengte.

1800, plateau de Vuardes, Les Vuardes. Na een flinke zoektocht op het nog totaal ondergesneeuwde plateau bovenaan de routes vinden we ons spoor van vanochtend terug, dat ons leidt naar de achtergelaten rugzakken bovenaan de abseilpiste. Het was een lang dagje zo, en we zijn blij dat de klus erop zit. Echt genoten heb ik niet vandaag, vooral door de aard van de route. Mike is daarintegen helemaal niet te spreken over vandaag, maar kan allang weer lachen tegen de tijd dat hij de autoportier dicht trekt, en we huiswaards rijden.

klimweer: er komt lelijk weer aan. Een beetje skiën nog maar dan, of sportklimmen in flink overhangende gebieden.

welkom op maandag 4 april