1400, thuis, Chamonix. Na een nacht werken wordt ik gewekt door een binnenkomend sms-je van Niels: "Hee, kom je nog skiën?" Verhip, is het al zo laat? Ik gooi snel de luiken open en deins terug voor de binnen blaffende zon. Wow ja, laat ik eens m'n spullen pakken en die jongens op de piste gaan opzoeken.

1530, Grand Montets, Argientière. Shit. Niet te geloven. Ik ben er helemaal niet bij vandaag. Sta ik hier op de parkeerplaats, heb ik m'n skischoenen niet meegenomen, laat staan m'n portomonee met de liftpas. Door naar de grens dan maar, want ik wilde vanmiddag ook nog even de conditie van een waterval checken, net over de grens in Zwitserland. Alhoewel, ik heb uiteraard m'n paspoort niet meegenomen. Yeez, wat heb ik vandaag!!?

1630, EMHM, Chamonix. Mazzel dat de douaniers me toch even lieten kijken! Wachtend tot dat de anderen klaar zijn met hun middagje skiën ben ik nu dan goed geluimd in het boulderhok aan het trainen geslagen. En dat is hard nodig ook, want ik kan sinds terugkomst uit Patagonië geen deuk meer in een pakje boter slaan. Van de andere kant is dat ook wel logisch. 7 weken geen maximaalkracht ontplooien, en vervolgens mijzelf vol gas weer in een druk winterprogramma gooien, dat mat behoorlijk af. Tegen de tijd dat Niels dus weer sms't dat ze in de warme auto zitten, lig ik knock-out op de bouldermatten.

1830, Michiel's, Chamonix. De host van het appartementje zit zelf in Zweden, en Menno, Bob en Niels hebben er voor drie dagen in mogen trekken. Het is fantastisch om ze weer even te zien, en slappe verhalen uit de kast te trekken. Niet dat ik super veel tijd heb, want twee uur later roept het nachtwerk alweer. Uiteraard smeed ik voor vertrek eerst met Niels nog een plan om donderdag een korte, maar pittige waterval te gaan klimmen. En morgen middag met de hele bubs de Vallée Blanche af.

klimweer: Snijdende kou, en af en toe wat sneeuw. Toerskiën of watervalklimmen in de zon.

welkom op dinsdag 1 maart